วันสบาย ๆ กับใจดวงเดิม

มีเมืองเล็กๆที่สวยและสงบสุขเมืองหนึ่ง

มีคู่รักคู่หนึ่งที่รักกันมากกกก...

ทุกวันพวกเขาจะพากันไปชมพระอาทิตย์ขึ้นที่ชายหาด

และไปส่งพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าที่ชายหาดตอนโพล้เพล้

ทุกคนที่เคยพบเจอพวกเขา จะมองด้วยสายตาอิจฉา

ในความรักของคนคู่นี้เสมอ...

แต่แล้ววันหนึ่งเกิดอุบัติเหตุรถชนขึ้น หญิงสาวผู้โชคร้าย

ได้รับบาดเจ็บสาหัส เธอนอนเงียบๆอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล

วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า เธอก็ยังคงไม่ฟื้นคืนมา

ตอนกลางวัน ชายหนุ่มจะมาเฝ้าอยู่ที่หน้าเตียง

ร้องเรียกคนรักของเขาเสมอ ทั้งๆที่เธอไม่ตอบสนองใดๆเลย

ตกกลางคืน ชายหนุ่มจะไปสวดภาวนาอ้อนวอน

ต่อพระผู้เป็นเจ้าที่โบสถ์นอกเมือง

เขาร้องไห้จนน้ำตาเหือดแห้ง ไม่มีจะไหลออกมาอีกแล้ว...

ผ่านไป 1 เดือน...

หญิงสาวยังคงหลับใหลไม่ฟื้นเหมือนเดิม

ส่วนชายหนุ่มก็ดูจะซูบเซียวลงทุกวันแต่ก็ยังคงสวดอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าอยู่เสมอ

ไม่เคยหยุด...

แต่แล้ววันหนึ่ง...

พระผู้เป็นเจ้าก็เกิดเห็นใจในรักของชายหนุ่ม

และตกลงที่จะประทานพรให้แก่เขา

พระผู้เป็นเจ้าได้ถามชายหนุ่มว่า

"เจ้ายอมที่จะแลกพรนี้ ด้วยชีวิตของเจ้าไหม"

ชายหนุ่มตอบโดยไม่ลังเลว่า "ผมยอมครับ"

พระผู้เป็นเจ้าพูดว่า "งั้นดี ฉันจะให้คนรักของเจ้าฟื้นขึ้นมา

แต่ต้องแลกกับการที่เจ้ากลายเป็นแมลงปอเป็นเวลา 3 ปี

เจ้าจะตกลงยอมไหม"

ชายหนุ่มได้ยินดังนั้น ก็ยังคงยืนยันคำตอบเดิม "ผมยอมครับ"

ฟ้าสางแล้ว...

ชายหนุ่มได้กลายเป็นแมลงปอสวยงามตัวหนึ่ง

เขาบอกลาพระผู้เป็นเจ้า แล้วรีบบินกลับไปที่โรงพยาบาล

หญิงสาวฟื้นขึ้นมาแล้วจริงๆมีนายแพทย์หนุ่มยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ

คุยเรื่องอะไรกันสักอย่างหนึ่ง แต่ช่างเสียดายที่เขาไม่สามารถที่จะได้ยิน

หลายวันผ่านไป...

หญิงสาวแข็งแรงพอที่จะออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว

แต่เธอดูไม่มีความสุขเลย เธอออกตระเวนหาข่าวคราวของชายหนุ่ม

แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าชายหนุ่มหายไปอยู่ที่ไหน

หญิงสาวยังไม่ละความพยายามที่จะตามหาชายคนรักของเธอ

ชายหนุ่มซึ่งอยู่ในร่างของเจ้าแมลงปอ...

ได้แต่บินวนเวียนอยู่รอบตัวหญิงสาวไม่ห่าง

ทว่าเขาไม่สามารถส่งเสียง ไม่สามารถโอบกอดเธอ

เขาทำได้แค่เพียง...เฝ้ามองดูหญิงสาวไม่ให้คลาดสายตาเท่านั้น

ฤดูร้อนผ่านไปแล้ว...

ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดใบไม้ปลิวร่วงหล่นลงจากต้นไม้ใหญ่

เจ้าแมลงปอจำต้องจากที่นี่ไปแล้ว

นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้บินมาเกาะที่บ่าของหญิงสาว

เขาอยากใช้ปีกของเขาลูบใบหน้าของหญิงสาว อยากใช้ปากเล็ก ๆ จูบที่หน้าผาก...

แต่อย่างไรก็ดี ร่างเล็กบอบบางในคราบของแมลงปอก็ไม่สามารถเรียกร้อง

ความสนใจจากหญิงสาวได้

แค่พริบตา ฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือน...

เจ้าแมลงปอรีบบินกลับมาหาคนรักของเขา เพื่อจะพบว่า

ร่างอันคุ้นตานั้น บัดนั้นได้ยืนเคียงคู่กับชายรูปร่างสันทัดคนหนึ่ง

ภาพ ๆ นั้นทำให้เจ้าแมลงปอเกือบจะบินตกลงมาจากอากาศเลยทีเดียว

ชาวบ้านต่างกล่าวขานถึงอุบัติเหตุที่ทำให้หยิงสาวได้รับบาดเจ็บสาหัส

ทำให้ได้พบกับแพทย์หนุ่มที่น่ารักและใจดีคนนั้น

และยังกล่าวถึงความรักของคนทั้งคู่

ที่เหมือนถูกกำหนดมาอย่างไรอย่างนั้น

แน่นอน พวกเขายังคงพูดถึงหญิงสาว

ที่สดใสร่าเริงขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากมายนัก

เจ้าแมลงปอรู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก

หลังจากนั้นไม่กี่วัน...

แมลงปอเห็นแพทย์หนุ่มคนั้น พาคนรักของตนไปที่ชายทะเล

เพื่อดูพระอาทิตย์ขึ้น

พลบค่ำก็อยู่ที่ชายหาด เพื่อดูพระอาทิตย์ตก

แต่สำหรับเขาแล้ว

นอกจากมาบินเกาะที่บ่าของหญิงสาว เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย

หน้าร้อนของปีนี้ช่างยาวนานนัก...

เจ้าแมลงปอบินต่ำลง ๆ ทุกวัน ด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวด

เขาไม่มีเรี่ยวแรงเพียงพอ ที่จะเข้าใกล้หญิงอันเป็นที่รัก

ท่าทางการพูดคุยกันอย่างสนิทสนมของคนทั้งคู่ เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของทั้งคู่

ทำให้เขารู้สึกโดดเดี่ยวยิ่งนัก

ย่างเข้าฤดูร้อนของปีที่ 3...

เจ้าแมลงปอไม่ค่อยไปเฝ้าดูคนรักของเขาแล้ว

บ่าของเธอบัดนี้ ถูกโอบกอดด้วยมือของแพทย์หนุ่ม

ใบหน้าถูกประทับจูบอย่างเบา ๆ จากเขาผู้นั้น

ดูท่าทางแล้ว ไม่มีทางเลยที่หญิงสาวจะมีเวลาไปคิดถึงแมลงปอที่เจ็บปวดตัวหนึ่ง

และยิ่งไม่มีทางที่จะไปคิดถึงอดีตที่ผ่านไป

วันครบรอบปีที่ 3 ที่พระผู้เป็นเจ้ากำหนดไว้ใกล้มาถึงแล้ว...

คนรักของเจ้าแมลงปอกับนายแพทย์หนุ่ม ได้จัดพิธีแต่งงานขึ้นในวันสุดท้ายนั้นเอง

เจ้าแมลงปอค่อย ๆ บินเข้าไปในโบสถ์ และไปเกาะที่บ่าของพระผู้เป็นเจ้า

เขาได้ยินเสียงของคนรักดังมาจากข้างล่าง ตอบรับคำสาบานของพระผู้เป็นเจ้า

ว่า "ฉันยอมรับ" เขาเห็นแพทย์หนุ่มคนนั้นสวมแหวนให้คนรักของเขา

ตามด้วย...จุมพิตที่แสนหวานของคนทั้งคู่

เจ้าแมลงปอปล่อยให้น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลออกมา...

พระผู้เป็นเจ้าถามแมลงปอว่า "เจ้ารู้สึกเสียใจไหม"

เจ้าแมลงปอเช็ดน้ำตาแล้วตอบว่า "เปล่า"

พระผู้เป็นเจ้าถอนหายใจแล้วพูดต่อว่า "งั้นพรุ่งนี้เจ้าก็ได้กลับเป็นเจ้าคนเดิมแล้ว"

เจ้าแมลงปอส่ายหน้าอย่างช้า ๆ ก่อนตอบว่า

"ขอผมเป็นแมลงปออย่างนี้ไปตลอดชีวิตเถอะครับ"

บางพุพเพ...ถูกกำหนดมาเพื่อที่ต้องสูญเสียไป

บางบุพเพ...ตอนจบไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด

รักคนหนึ่ง...ไม่จำเป็นต้องได้รับรักตอบ

แต่เมื่อได้รับรักจากใครคนหนึ่ง...เราต้องดูแลรักษามันไว้อย่างดี

...บนบ่าของคุณมีแมลงปอไหม....

ปล.ขอบคุณเรื่องราวที่น่าประทับใจจากสเปซป๋าเต้ ก้อยแอบไปก๊อปมาค่ะ ไม่ได้ขอหรอกค่ะ แต่คงไม่ว่ามั้งคะ หรือว่าก็ไม่รู้แหละแต่แอบเอามาลงแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าคนดุ ๆ แบบนั้นก็ซึ้งเป็น อ่านดูแล้วก้อยว่าทุกคนน่าจะชอบนะคะ